ترانسفورماتورهای قدرت یکی از تجهیزات اصلی نیروگاه ها و پست ها هستند. ترانسفورماتورها چندین عملکرد را انجام می دهند: آنها نه تنها ولتاژ را برای رساندن انرژی الکتریکی به منطقه کاربر افزایش می دهند، بلکه ولتاژ را برای برآورده کردن سطوح مختلف استفاده کاهش می دهند. به طور خلاصه، افزایش و کاهش ولتاژ باید توسط ترانسفورماتورها انجام شود. در طول انتقال انرژی الکتریکی در یک سیستم قدرت، هر دو تلفات ولتاژ و توان ناگزیر رخ می دهد. هنگام انتقال همان توان، افت ولتاژ با ولتاژ نسبت معکوس دارد و تلفات توان با مجذور ولتاژ نسبت معکوس دارد. استفاده از ترانسفورماتور برای افزایش ولتاژ باعث کاهش تلفات انتقال می شود.
یک ترانسفورماتور شامل دو یا چند سیم پیچ سیم پیچی است که روی یک هسته آهنی پیچیده شده اند. سیم پیچ ها توسط یک میدان مغناطیسی متناوب به هم متصل می شوند و طبق اصل القای الکترومغناطیسی عمل می کنند. محل نصب ترانسفورماتور باید عملیات، نگهداری و حمل و نقل را تسهیل کند و باید در مکانی امن و قابل اطمینان انتخاب شود. هنگام استفاده از ترانسفورماتور، ظرفیت نامی آن باید به طور مناسب انتخاب شود. هنگامی که یک ترانسفورماتور بدون بار کار می کند، به مقدار زیادی توان راکتیو نیاز دارد. این توان راکتیو باید توسط سیستم منبع تغذیه تامین شود. انتخاب ترانسفورماتور با ظرفیت بسیار زیاد نه تنها سرمایه گذاری اولیه را افزایش می دهد، بلکه ترانسفورماتور را مجبور می کند تا در شرایط بدون بار یا بار سبک برای مدت طولانی کار کند. این نسبت تلفات بدون بار را افزایش می دهد، ضریب توان را کاهش می دهد و تلفات شبکه را افزایش می دهد و باعث می شود عملیات نه اقتصادی و نه کارآمد باشد. برعکس، انتخاب یک ترانسفورماتور با ظرفیت بیش از حد کم باعث می شود که برای مدت طولانی بیش از حد بارگذاری شود و به طور بالقوه به تجهیزات آسیب برساند. بنابراین ظرفیت نامی ترانسفورماتور باید بر اساس بار الکتریکی مورد نیاز انتخاب شود و نباید خیلی زیاد یا خیلی کوچک باشد.
